Een week thuis

Een week geleden sliep Joselore voor het eerst in haar Nederlandse bedje in haar eigen kamer en vervolgens 13 uur aan een stuk door. Dat record is jammer genoeg op geen enkele manier meer door wie dan ook hier in huis geëvenaard. Wat zijn er de afgelopen week veel dingen gebeurd die ons versteld hebben doen staan of waardoor we met stomheid zijn geslagen of hoe je dat ook mooi zegt.
Natuurlijk kan ik (weer) gaan vertellen wat Joselore allemaal kan (zoals koppeltje duikelen, kruiwagen lopen, 1,5 uur (!!!) wandelen) en (nog) niet kan (zoals puzzels maken, boekje (voor)lezen), maar dat is niet de essentie.
Waar we maar niet over uitgepraat raken is het feit dat een klein meisje van 4 jaar oud ons leven is binnengewandeld en zichzelf daarin binnen een paar dagen volwaardig heeft gepositioneerd. Daarmee bedoel ik niet dat wel alle vier al gewend zijn aan elkaar of ons ritme al hebben gevonden, integendeel, maar dit meisje beschikt over zo'n sterk karakter en over zoveel sociale vaardigheden dat wij regelmatig met onze mond vol tanden staan. Zo hebben wij, gelet op het leeftijdsverschil met Nicolien van bijna 8 jaar, nooit gedacht dat Joselore met haar zou kunnen concurreren, behalve dan op het terrein van aandacht en fysieke aanwezigheid, maar dat blijkt nu toch het geval. Het is niet zozeer haar charme, iets waarvoor wij bovendien niet zo gevoelig zijn, maar haar gevoel voor humor, haar timing, haar relativeringsvermogen en meer van dat soort eigenschappen, ook op cruciale momenten.
Niet eenvoudig, zeker niet voor Nicolien, maar wel fascinerend, want waar haalt zij het vandaan? Wat maakt dat een kind van deze leeftijd, die in een volkomen nieuwe wereld terecht komt, dat kan. Ze komt uit een kindertehuis, waar ze een van de jongsten was van circa 45 kinderen, afgestaan door haar moeder die, zwervende, zonder werk of opleiding (analfabeet) niet meer in staat was voor haar te zorgen. Natuurlijk was het kindertehuis waar ze woonde een veilige plek, waar ze te eten kreeg en naar school kon gaan en waar, indien nodig, medische hulp werd ingeroepen. Maar ook een plek waar ze 1 van de velen was met weinig persoonlijke ontplooiingsmogelijkheden.
Ze komt hier en is niet zichtbaar onder de indruk. Niet van alle voor haar nieuwe voorwerpen, zoals een echt bad en een televisie, maar ook niet van personen. Ze toont ons een soort onafhankelijkheid en zelfstandigheid die ons steeds weer verrast. Nature or nurture? Een bijzonder geschenk van God aan dit kind?
Natuurlijk zijn er nog steeds veel momenten van hard huilen, van van gekkigheid niet meer weten wat te doen en dan heel erg ondeugend worden, het in eerste instantie bij bijna alles luidkeels verkondigen dat we weg moeten gaan zodra we iets van haar aanraken of haar corrigeren (in het Creools zegt ze eigenlijk 'rot op' maar dat klinkt zo naar). Ze is namelijk stronteigenwijs.
Maar dit zijn zaken die vele ouders met kinderen van deze leeftijd of jonger zullen herkennen en ook niet adoptie eigen zijn. Zaken die wij met Nicolien misschien niet zo vaak hebben meegemaakt en dus voor ons wel even wennen zijn. Maar waar komt zo'n eigenheid van iemand vandaan? Wat heeft haar de afgelopen 4 jaar gevormd tot wat ze nu is? En zo veel meer vragen. Vragen waar we zeer waarschijnlijk het antwoord nooit op zullen weten omdat de informatie die we over haar achtergrond hebben helaas zeer summier is. Wat er nu is, is overweldigend. Wat de toekomst brengt, een vraagteken.
Een bijzondere, zeer intensieve kraamtijd voor pappa, mamma en Nicolien.

P.S. wij denken wat wij heel veel "hits" op Youtube kunnen halen als we het filmpje uitzenden dat hier vandaag thuis is gemaakt van een stoeipartij tussen de dames. De titel zou kunnen zijn: " Vierjarige wint gevecht van elfjarige" of " Vierjarig meisje molesteert zusje van elf". Een stoeipartij met ons kleine grietje als leading lady, gebruikmakend van alle stoei- en aanvalstechnieken die een mens maar in huis kan hebben, te beginnen met de opmerking: "Nicolien je moet niet zo gillen" gevolgd door aanvallen van bovenaf met gezichtsuitdrukkingen waar je de bibbers van krijgt, kussengevechten, uitdaagtechnieken en ondertussen samen de allergrootste lol. Je hoefde met geen van beiden ook maar een moment medelijden te hebben, al waren de triomfantelijke blikken van Joselore onweerstaanbaar. Een ware gladiator. En dan tussendoor naar ons toelopen en zeggen dat haar grote zus haar slaat, daar waar het omgekeerde het geval was. En daarna weer vol in de aanval als Nicolien verontwaardigd roept dat dat niet waar is.

P.S. Wat zijn we blij dat in Joselore's verblijfsvergunning staat vermeld: "Arbeid vrij toegestaan; een tewerkstellingsvergunning is niet vereist". Ze is namelijk dol op werken. Ze vraagt zelfs: mamma gaan we werken? En schoonmaken? Dat kan ik beter aan haar overlaten, want zij kan het veel beter dan ik (krijg je ervan als je al sinds je 23e de luxe van een huishoudelijke hulp kent)

P.S. Gaan we aan de wandel met z'n viertjes, komen we niemand tegen. Lopen we spontaan bij mensen langs, zijn ze niet thuis! Tweede kerstdag!