Even wennen?

Zondagavond 23 uur. Net toen ik verzuchtte tegen Jan dat het toch zo heerlijk was dat Joselore in ieder geval het klokje rond sliep, omdat ik toch wel erg moe was en hoofdpijn had, kwam het dametje haar bed uit. Helemaal bezweet maar steeds in het Creools roepend dat ze het koud had. Ze wilde niet meer in haar bed liggen, want dat was koud, ook het dekbed, de fleecedeken enz. Ik begon zelfs te twijfelen aan mijn Frans. Fre/froid is toch koud en niet warm? Ander pyjamaatje aan, mee in bed genomen en toen ze echt weer sliep teruggelegd in haar eigen bed. En dat werkte want ze sliep door tot vanmorgen 8 uur. Dus dat wordt werken met kruiken vanavond. Gelukkig had oma Heleen er eentje gekocht dus die komt nu goed van pas. Mamma sliep na al dit gedoe daarna in haar eigen bed veel minder dus die was toch wel een beetje moe vanmorgen. Gelukkig vond mevrouw het prima, nadat ze in ons bed haar gateau (plak koek) weer had verorberd om een poosje door Nicolien en Jan bezig gehouden te worden dus kon ik nog een uurtje plat. Daarna met z'n drieën buiten aan het werk om de auto en oprit sneeuwvrij te maken en verder te werken aan de supersonische sneeuwglijbaan die inmiddels in onze voortuin is herrezen.
En nu, nu is het 22 uur maandagavond. Het vraagteken achter de titel " even wennen" is al meerdere keren in gedachten weggehaald en weer neergezet. Zoveel leuke dingen met ons grietje meegemaakt afgelopen middag. Ze deelt koekjes en appeltjes met Nicolien, ligt in een deuk als ze tijdens het eten steeds "lekker" zegt, zingt alles na wat Nicolien op de piano speelt of zingt, eet nog steeds als een bouwvakker, lokt Nicolien uit tot een wedstrijdje schreeuwen en van 5 tot 6 is ze continu met Jan en Nicolien buiten geweest, waar ze uitgebreid heeft meegeholpen bij het vervolmaken van de sneeuwglijbaan. En voetballen in de sneeuw en papa onderscheppen met sneeuw. Met alleen sneeuwlaarzen en handschoenen aan, maar koud ho maar. Bij binnenkomst toch maar heel snel onder de douche gezet (lachen natuurlijk) met een douchekapje over haar haren en toen weer heerlijk smikkelen van boerenkool, tomaatjes en gehaktballetjes. Daarna allemaal tegelijk tandenpoetsen (dat ze nog steeds op de Haïtiaanse manier doet: beetje water in een beker, tandpasta op de borstel, die in het bekertje doen, dan heen en weer schrobben, uitspugen, slokje water nemen, weer uitspugen en dan met rest van het water tandenborstel afspoelen. Het drinkwater is Haïti is van dermate slechte kwaliteit dat je het zelfs niet kunt gebruiken voor het tandenpoetsen, dus moet je daar ook gezuiverd water voor nemen en dat is kostbaar en schaars, vandaar. Helaas is ze inmiddels al wel besmet geraakt met de andere geneugten van onze consumptiemaatschappij zoals de toegang tot onbeperkt water (dus lekker lang douchen, 4x tandenpoetsen, de wc nog een keer extra doortrekken). Daarna een verhaaltje proberen te lezen op het bed, waar ze wel op wilde zitten omdat ook zij constateerde dat het lekker warm was (dankzij 3 kruiken), alles heel tevreden en dan, dan begint weer het grote verdriet. Huilen, brullen, wanhopig snikken, roepen, schudden, slaan: allemaal uitingen van heel veel verdriet, van rouw. Je weet dat heel veel adoptiekindjes hetzelfde doormaken als ze gaan slapen, dat het " erbij hoort" maar oh wat hakt het erin. Het duurde vanavond ruim een uur. Alle vormen van troosten uit de kast gehaald, het mocht nauwelijks baten, ze moest er door heen en nu zit ik er doorheen. Ze ligt nu heerlijk te slapen, lekker warm dit keer, dus hopelijk wordt ze straks niet wakker, maar het effect op ons allen is groot. Ook Nicolien vindt het heel moeilijk om haar zusje zo te horen huilen en ook al vertel je dat het heel goed is dat ze zo goed haar verdriet kan uiten, het voelt niet fijn. Tijd om naar bed te gaan. Ons te verheugen op weer een dag met ons super ondernemende, grappige, ondeugende en lieve grietje. Morgen gaan we haar inschrijven bij de gemeente Arnhem. Weer een stap in het adoptieproces.
Welterusten (met morgen de foto's)