Zes weken thuis

Leven in het nu. Daar ging dit weblog 3 weken geleden over. Over het ervaren ervan en hoe bijzonder dat is. Slechts drie weken geleden, maar het lijkt een eeuwigheid.
Aanstaande dinsdag is het drie weken geleden dat Haïti werd getroffen door een aardbeving van 7.0 op de schaal van Richter (en om jullie een idee te geven: in de twee weken daarna gevolgd door een naschok van 6,1 , 55 naschokken van meer dan 4 op de schaal van Richter, waaronder 20 achterelkaar. Nog niet meegerekend de duizenden trillingen, golvingen van de aarde etc.).
Het geboorteland van Joselore trilde op haar grondvesten en wij trilden mee.
Het leven in het nu was alleen nog een feitelijk gegeven: de dag doorbrengen met Joselore die van niks wist en mocht weten.
Onze gedachtes dwaalden echter steeds af . Ze waren of bij de mensen in Haïti, bij de medewerkers van GLA en Lydie's home, Joselore's tehuis of bij onze mede-adoptievrienden en -kennissen in afwachting van wat zou gaan gebeuren met hun kinderen of bij onze reis naar Haïti en ons verblijf daar: de geuren, de mensen, de kinderen die we in onze armen mochten hebben of bij onze gevoelens vlak voor vertrek toen we Nicolien in Nederland achterlieten om Joselore te gaan halen of bij het bedenken van acties om Haïti te helpen, maar hoe dan en wanneer of bij het maken van lijsten met tips voor de tientallen ouders die zo volkomen onverwacht hun adoptiekindje(s) in hun armen kregen of bij de beelden en interviews die we 's-avonds, als Joselore sliep, konden bekijken of bij de diverse organisaties die vanuit Nederland in een recordtijd vliegtuigen vol hulpgoederen wisten te realiseren of bij de familie van de omgekomen
adoptieouders en hun kinderen of bij ....

En nu bijna drie weken later? We gaan, net als de rest van de wereld, weer over tot de orde van de dag.
Dat is enerzijds moeilijk, want je voelt je schuldig dat je niet meer dag en nacht bezig bent met deramp, terwijl de gevolgen nu pas zichtbaar worden. Om van de wederopbouw en toekomst nog maar niet te spreken.
En al helemaal als je 3 dagen geleden het bericht krijgt dat bij Lydie's home, het tehuis waar Joselore heeft gewoond, de nood erg hoog is. Niet dat water en voedsel niet te krijgen is, maar de prijzen zijn nog hoger dan voor de aardbeving (toen als Europees prijspeil met een inkomen van 1 a 2 dollar per dag). Maar hoe krijg je het geld daar en op wie kunnen we nog een beroep doen voor een financiele bijdrage, nu we al via dit weblog en twee mails aan onze hele mailbox om financiele hulp hebben gevraagd.
Het is ook heel moeilijk als je leest hoe Unicef weer bezig is in het land, waar ze de afgelopen jaren al zoveel zaken gefrustreerd hebben. Waar ze nu tentenkampen oprichten om verlaten kinderen om te vangen, terwijl huizen als GLA klaar staan om ze op te vangen (let wel: niet voor adoptie!): een veilige plek waar ze goed (medisch) verzorgd worden, heel veel aandacht en liefde krijgen en de kans krijgen op onderwijs Zie de homepage van glahaiti.org.
Het is moeilijk als je leest hoe dringend men bepaalde medicijnen nodig heeft maar niet weet waar en hoe ze daar zo snel mogelijk te krijgen (zie www.godslittlestangelsinhaiti,org voor informatie hierover en voor heel veel foto's van de reizen van de adoptiekinderen naar Nederland, Amerika en Canada).

Maar het is anderzijds ook makkelijk om weer terug te keren naar de orde van de dag als je kijkt naar ons geweldige grietje uit Haïti dat ons dagelijks blijft verrassen met haar grappen en grollen, haar energie, haar leergierigheid, haar mimiek, haar aanstellerij, haar aanhankelijkheid, de wijze waarop ze het leven tegemoet treedt: vol enthousiasme en nieuwsgierigheid, genietend van alle aandacht en gebeurtenissen.
Die de zoveelste sneeuwbui (zes weken thuis, bijna 6 weken continue sneeuw!) weer stralend begroet met: kom buiten spelen sneeuwballen gooien.
Die hand en hand loopt met haar vriendje Peterson uit Haiti, die al sinds juni 2009 in Nederland is en hartverscheurend huilt als ze weer naar huis moet.
Die al weken naar school wil, elke dag haar tas daarvoor pakt, heel hard heeft geoefend met fietsen, voorzover de sneeuw en het ijs dat toelieten, want school is op de fiets en toen we vorige week op school kennis gingen maken na de rondleiding in 2 klassen, zelfstandig terugliep naar 1 van de klassen en met haar tasje in de kring ging zitten om samen met hun fruit en drinken te nuttigen. Vanaf morgen gaat ze wennen, maar of dat echt nodig is...
Als je kijkt naar onze dochters samen: inmiddels echt verknocht aan elkaar. Natuurlijk moet er nog regelmatig flink gescholden worden over wat ze nu allemaal wel niet heeft gedaan, maar wat een heerlijkheid dat je nu iemand hebt om tegenaan te schreeuwen, die je vervolgens kusjes komt brengen en nergens meer heen wil als jij niet mee gaat, heh Nicolien?.
Als je kijkt naar alle overweldigende reacties van vrienden, bekenden en collega's op je mail waarin je vraagt om financiële steun: vanuit Hongarije en Denemarken maar ook van collectes in kerken en een zoontje van een collega dat concerten geeft (net een paar maanden les!) en daar toegangskaartjes voor verkoopt terwijl z'n zusje rondgaat met cakejes, uiteraard ook tegen betaling).
Als je je oudste dochter voorleest uit een van je lievelingsboeken van vroeger: Vadertje Langbeen van Jean Webster (uit, ja heus, 1912!) en daar het volgende leest: " ik heb het ware geheim van het geluk ontdekt, Vadertje, en dat is om te leven in het heden. Je moet niet altijd het verleden betreuren, of je verwachtingen op de toekomst stellen, maar je moet alles halen uit het ogenblik dat is. Het is net als boeren. Dat kun je extensief en intensief doen; nou, ik ga in de toekomst een intensief leven leiden. Ik ga iedere seconde genieten, en ik wil beseffen dat ik geniet, terwijl ik geniet. De meeste mensen leven niet; ze hollen alleen maar. Ze proberen het een of andere doel te bereiken dat ver in het verschiet ligt, en in de ren raken ze zo buiten adem en hijgen ze zo, dat ze geen oog meer hebben voor het mooie, rustige landschap waar ze door komen; en als ze weer ergens besef van krijgen, zijn ze oud en versleten, en komt her er helemaal niet meer op aan of ze het doel bereikt hebben of niet. Ik heb me voorgenomen om langs de weg te gaan zitten, en om heel veel klein geluk te vergaren, zelfs als word ik nooit een groot schrijfster"
Uit 1912, bijna 100 jaar geleden. Dat brengt je toch onmiddellijk weer terug bij het heden. Of dat het nu is weet ik niet, maar het heden is wat mij betreft mooi genoeg.